Toporrimia

Ten 12 comentarios.

Propoño unha colección de ditos populares relacionados con lugares, preferentemente de por aquí á volta. Aí van un par deles:

En Carral, nin ben nin mal. Por Altamira, pasa de día. E en Sigrás, non mires atrás.

En Ares, non te pares. En Redes, non te quedes. E en Camouco, tampouco.

-Hai unha seica, que leva o de “A Coruña rabuña”, e como é aquela de “Vigo traballa, Santiago estudia…”?

12 comentarios

  1. Retiro o da preferencia por lugares de por aquí cerca, que así coñecemos mundo e, sobre todo, non teño que aturar as críticas de amig@s estranxeiros.
    E engado outra mítica:
    En Albacete, caga y vete

  2. después de las molestias que se tomó Demarcación de Blogs para eliminar la referencia provinciana al ‘por aquí cerca’ explicaré que de mi pueblo se ha dicho siempre: Carcaixent, bona terra i mala gent (creo que no requiere traducción).
    eso sí, para los que me conocéis y creéis haber descubierto por fin cuál es el origen de mi maldad, lamento decepcionaros. el dicho no viene apoyado por un riguroso estudio sociológico; es, más bien, una licencia poética. cuestión de rima asonante, sin más. por eso, tan malos como los de Carcaixent, son los paisanos de Bocairent, Ontinyent, Moixent, Picassent, Sallent, Sant Climent o Llutxent.

  3. o alto de Vilarrube
    díxolle ó baixo de Esteiro
    O santo das caldeiradas
    San Antonio do Corbeiro

    Son lugares de Cedeira (e de Valdoviño, no caso de Vilarrube), ¿case nada!. Vilarrube está nun alto. Esteiro é a parroquia lindante do concello de Cedeira. A estrema ven sendo a desembocadura do río Mestas, que forma un esteiro. A un lado e outro están as praias de Vilarrube, Burbuxas… . É dicir, unha sorte de paraiso.

    A Santo Antonio do Corbeiro venérase nunha ermida situada na punta dun acantilada á entrada da ría de Cedeira. Supoño que o santo das caldeiradas chamaranllo porque os mariñeiros de Cedeira téñenlle moita lei (quizá en forma de devoción, pero lei).
    De feito, o 13 de xuño, día de Santo Antonio, supoño que de Padua, é festa local no concello. Os mariñeiros non van ó mar e a romería celébrase no entorno da ermida. Hai que subir andando, facer alí festa rachada e volver baixar andando despois de ver como se pon o sol, meténdose por debaixo do coto de Pantín ( diría o tío Mario que viaxando por debaixo de nos). Espectáculo altamente recomendable. Por certo, que se se hai outra oportunidade de disfrutalo: é o día da xira da festa da Patrona, normalmente o 17 ou 18 de agosto.

    Á San Antonio do Corbeiro tamén acoden os mariñeiros para ver certamente como está o mar de bravo, para localizar onde bate máis a escuma. Din eles “está o mar polos cotos”

    Pero non é iso solo. Como San Antonio tamén é o patrón do gando, eu recordo cando se ofrecían alí as vacas (para que empreñasen, ou non espoltrasen, ou lles pasase a cambra,..) e iban con elas pola corda ata a capela.

    É o último: foi en San Antonio do Corbeiro, un día 13 de xuño, nas pezas da saída da misa, onde tomei a miña primeira Coca-Cola; en botella de cristal, claro. Convidoume Sebo, o ainda mozo de Ángeles.

    Aquí non hai moita rima, pero hai moito conto

  4. descha
    Posted 3 Marzo 2008 at 21:58 | Permalink
    E para que esteas leda un máis próximo:
    Cando chove e fai sol anda o demo por Ferrol.

    Olvidaches a continuación:

    Pinchando ás mulleres
    no cú con alfileres.

  5. (con perdóns)
    En Sarandóns, vinte viciños e corenta ladróns.

    p.d.nesta hai moitas variantes cos números e as proporcións de veciños e ladróns

  6. Para ir a Cariño hai que pasar pola Pedra.

    (A Pedra é a parroquia que hai xusto antes de chegar a Cariño, e hai que cruzala obrigatoriamente para ir alí.)

  7. “Quen pasou a Marola, pasou a mar toda”
    A Marola é un islote que hai frente á costa de Mera, e por onde hai que andar (máis ben navegar ou nadar) con tino, pois xa naufragaron moitos alí.

Deixar un comentario

O teu enderezo electrónico non se publicará